Najlepsze oprawy graficzne Cover awArts 2024

10

Autor projektu, Mateusz Dziworski, połączył wydanie muzyczne z angażującą adresata kolorowanką, dołączając do płyty kredki w 12 różnych kolorach. Papier użyty w całości oprawy umożliwia twórcze swawole i kolorowanie frontu Kowerkota. Nie zmienia to faktu, że nawet „nienaruszona” przez odbiorcę okładka pozostaje atrakcyjna i ujmująca poprzez swój minimalistyczny charakter i zachowanie balansu.

9

Zarówno okładka, jak i oprawa graficzna to efekt współpracy Marcina Surowca, odpowiedzialnego za wyrazistą i przyciągającą wzrok ilustrację oraz Macia Morettiego, perkusisty zespołu, który zaprojektował typografię i całość layoutu, spójnie kontynuując i rozwijając kolorystykę frontu na pozostałe elementy wydania.

8

Zobacz jak Tomek Kuczma, czyli 1/5 tegorocznego jury opowiada o radykalnej decyzji jurorów, którzy zdecydowali nie przyznawać 8 miejsca żadnemu projektowi w kategorii Najlepsza Oprawa albumu. Ten symboliczny gest ma podkreślić przestrzeń, która rozdziela najlepszą siódemkę wyróżnionych od reszty zestawienia.

7

Obraz malarza Jakuba Ziółkowskiego oddaje dynamikę warstwy muzycznej najnowszego dzieła kapeli Wacława Zimpla, która serwuje słuchaczom niebanalną mozaikę kosmicznej, elektronicznej psychodelii i bogactwa indyjskiego instrumentarium bazującego na stylu muzyki karnatackiej. Ponadto, Łukasz Paluch z AnoMalia art studio stworzył współgrający layout i typografię, która niezwykle sprawnie bawi się iluzją i korespondującymi z frontem elementami grafiki.

6

Ada Zielińska stworzyła spójną i wolną od nadmiaru oprawę, na którą składa się winyl, kaseta oraz materiały do social mediów, kontynuującą motywy poprzedniego albumu grupy, Roots & Futuristic Sci-Fi Sounds. Projektantka wykorzystała przy „nieznanym lądzie” wcześniej zaprojektowany charakterystyczny, typograficzny znak. Dwustronna ilustracja ze srebrnym wykończeniem i fioletowy wosk, w kontraście z białą kasetą magnetofonową, to niewątpliwie kluczowe elementy całego projektu.

5

Koncepcja graficzna Martyny Synkiewicz i okładkowe zdjęcie Oli Bodnaruś tworzą płynną, harmonijną całość drugiej w dorobku zespołu płyty. Dominująca czerwień tytułu oraz wnętrza wydawnictwa nie tylko przyciąga wzrok, lecz także symbolizuje pasję i intensywne emocje towarzyszące słuchaczowi podczas odsłuchu albumu. Całość dopełnia subtelny motyw tytułowej róży, tworząc spójną i zapadającą w pamięć oprawę.

4

Projekt Jacka Walesiaka to dopracowane nawiązanie do estetyki lat 90-tych: pierwotnie concept-album o biznesie, ewoluował w hołd dla nazw polskich firm z dekady transformacji systemowej. Walesiak wykorzystał stylistykę typopolo – graficznych samoróbek, nietrafionych zestawień kolorów, błędów w składzie i odklejających się szyldów. Od okładek digitalowych, przez napisy w klipach, aż po wydanie CD: każdy element oprawy koresponduje z albumem, tworząc spójną opowieść i angażując odbiorcę.

3

Jakub Janik stworzył spójne wydanie, które w pełni oddaje ideę tytułu – działania doraźnego i z potrzeby chwili. Projekt powstał zaraz przed premierą albumu, dodatkowo wzmacniając symbolizm prowizorki. Zdjęcie frontowe wykonane zostało przez Bartka Warzechę przez improwizowany filtr z niebieskiej folii, a insert zawiera fotografie kontynuujące ten zabieg na sesji wykonanej pod lokalnym hipermarketem. Także winyl jest przezroczyście niebieski, a wydanie wieńczy metaliczna naklejka z tagiem, przywodząca na myśl obiekt okładkowego zdjęcia: zardzewiały, posklejany powertapem samochód.

2

Wydanie fizyczne, zaprojektowane przez Milana Ciszewskiego, pomyślane zostało tak, aby odbiorca mógł je wielokrotnie przeczesywać i wnikać w jego strukturę, odkrywając kolejne warstwy i skojarzenia. Turpistyczny projekt stanowi punkt przecięcia skrajnych wrażeń – od woni kadzidła i olfaktoryjnych fantomów terpentyny aż po haptyczne poczucie kontaktu ze spękaną farbą; wszystko to czyni fizyczne wydanie integralną częścią albumu. Choć wydanie winylowe zostało opakowane w piękny, wysokojakościowy papier, duch DIY jest tu obecny i przenika się niezauważenie tak z brzydotą jak i pięknem.

1

Wydanie zaprojektowane przez Przemysława Sainera Blejzyka, z fotografiami autorstwa NOONa i zdjęciem okładkowym Maxa Bugajaka, odzwierciedla założenia przyjęte przy konceptualizacji albumu. Całość oprawy, w tym zmultiplikowane okładki, powtarzające się z literówkami tytuły i uciekający z okładek kolor mają na celu „zglitchowanie” platform streamingowych i wydań fizycznych, wytwarzając atmosferę cyfrowej niepewności i zeitgeistu. To strategia wizualna spójna z genezą muzyki tworzonej w mobilnym studiu duetu: w ruchu i pod wpływem odwiedzanych miejsc.