Oto najlepsze oprawy graficzne Cover awArts 2025

10

To sołtys wsi Borowa wypożyczył samochód i dom na potrzeby tej sesji. Dzięki temu lokalność projektu nowej płyty Mery Spolsky jest nie tylko deklarowana, ale dosłownie wpisana w ducha szaty graficznej albumu. Powstawała ona podczas podróży po nieoczywistych zakamarkach kraju, gdzie polska codzienność – swojska, przerysowana, kiczowata – ukazuje się w zdjęciach Mateusza Golisa, wykorzystanych przez Tomka Kuczmę.

9

Strongman ożywający na wirującym winylu? Mary Zaleska zbudowała wizualną satyrę na kulturę siłowni, balansując między nostalgią a kiczem. Projekt, oparty na zdjęciach Marka Kity, eksploruje estetykę przerysowanej siły poprzez agresywną czerwień i złoto. Od animowanego labelu z siłaczem po gazetowy kolaż koperty – każdy element wzmacnia post-punkowy charakter wydawnictwa. Design prowadzi dialog z ironicznymi przypowieściami, a humor spotyka się z precyzyjnym rzemiosłem.

8

Za tą zmysłową wizją stoi kreatywne trio: Kuba Parowicz, Yan Wasiuchnik i Mariusz Mrotek. Wspólnie stworzyli organiczne i pulsujące uniwersum, przesiąknięte soczystym, sycylijskim słońcem. Oprawa to konceptualny dialog typografii i sensualnych fotografii, stanowiący wizualną odpowiedź na trudne odcienie miłości. Tutaj każdy detal rezonuje z dusznym brzmieniem utworów, tworząc spójną, emocjonalną przestrzeń.

7

Złotą powłokę okładki przebijają cztery wycięcia, przez które prześwitują maski – po jednej dla każdego z czterech muzyków i czterech żywiołów. Zulu Kuki zeskanował twarze artystów, wydrukował je w 3D i pozłocił, a Filip Pielesiak poddał analogową sesję zdjęciową fizycznym ingerencjom bezpośrednio na błonie fotograficznej. Cztery składane inserty wzbogacono cytatami z „Gold & Silver” Jun’ichirō Tanizakiego, a Patryk Hardziej dopiął całość na ostatni guzik.

6

Zbiok Czajkowski przekuł długie rozmowy i artystyczne zaufanie w spójny język wizualny. Kamienny Idol ze Zbrucza – wielotwarzowy i niejednoznaczny – staje się osią projektu zawieszoną między tradycją a przyszłością. Całość, zaprojektowana z myślą o formacie winylowym, pulsuje mrokiem i napięciem, a archaiczny symbol przemawia językiem współczesnego rapowego podziemia.

5

Ten winyl wypełniony jest krwią strzygi, a ukryto na nim dwa niepublikowane wcześniej utwory. Wydanie na 10-lecie „Wiedźmina 3” jest gęste jak ta krew i bardzo konsekwentne: muzyka Przybyłowicza, Stroińskiego i Percivala opakowana jest w magnetyczne pudełko z grafiką przedstawiającą Eredina, a w środku znajdziemy broszurę z dziesięcioma ilustracjami, naklejki i list od kompozytora. Lakierowana oprawa podbija czernie, a środek wydrukowano na uszlachetnionym papierze offsetowym.

4

To oprawa, która przywołuje beztroski nastrój sierpniowego popołudnia. Projekt debiutu Przebiśniegów, autorstwa Alicji Kamińskiej, rozwija wizualną narrację o emocjach między zakochaniem a nostalgią, ukazując lato jako czas zabawy i refleksji. Marzycielski charakter fotografii Chrisa Willowa podkreśla błękitny winyl z białymi, przypominającymi chmury smugami, spójnie nawiązujący do nieba z okładki. Oprawa staje się namacalnym przedłużeniem muzyki, zapisanym w kolorze i świetle.

3

W tym projekcie skansen, las i klubowa ekstaza odnajdują wspólny język. Adam Chyliński zbudował koncepcję wokół dwóch tajemniczych istot zanurzonych w kaszubskim lesie. Fotografie Beaty Czurakowskiej, zrealizowane w parku etnograficznym, zestawiają drewnianą architekturę z niemal nadprzyrodzoną obecnością artystów-gabberów. Wizualną opowieść dopełniają grafiki Matyldy Awdziejczyk, a klamrą całego wydania staje się winyl w kolorze gumy balonowej.

2

Kto powiedział, że mroczna opowieść nie może stać się grą? Rejsel na swojej debiutanckiej EP-ce obnaża się z traum, a edycja „Dellulux” zmusza do wejścia w ten intymny świat. Oprawa graficzna Matta J-Scotta burzy granicę między odbiorcą a wydawnictwem, wciągając nas w sam środek narracyjnej planszówki. Każdy element – od krystalicznego winylu i talii kart, po figurki 3D autorstwa Sebulca – zmusza do dotyku i interakcji.

1

Cała ta oprawa opiera się na zaledwie trzech kolorach. Jacek Rudzki „Znajomy Grafik” konsekwentnie panuje jednak nad każdym detalem materiału: sitodrukiem na barwionym w masie kartonie, wypukłym tłoczeniem i typografią na pasku obi. Bezkompromisowa decyzja o oparciu wydania fizycznego o warsztat poligraficzny, bez nacisku na późniejsze przetłumaczenie jej na wersje cyfrowe, zyskała pełen poklask jury. Nawet piękny, kolorowy winyl jest tu tylko dopełnieniem, nie główną atrakcją.